هیچگاه فاصله ها حریف خاطره ها نمی شود ...

                  بیادتونم ...

                            «  تنهاییت را در سکوت شب جاری کن »

               من تو را در  همه ی کاش ها می بینم ، تو را در همه ی  دلواپسی ها  و دلشوره

       هایم ، در اشک ها  و شادی  های کودکانه ام ،  در حسرت ها و آه ها و  سوز  و  گداز

       هایم می بینم .

               من  هر  دری را  به امید آمدن  تو باز  می کنم  و هر  دفتر  چه ی  را  به امید

       خواندن نام تو  ورق می زنم ، من در ترنم  هر نغمه و آهنگی ،  تو را می جویم  و  با

       گل و نسیم و گلاب از تو می گویم .

               می خواهم  برای تو آسمانی  بسازم و خورشید ی ، که هیچ گاه  غروب نکند ؛

       می خواهم  برای تو کهکشانی بسازم که پای هیچ فرشته ای به آن جا نرسیده باشد ؛

       می خواهم  برای تو زمینی دیگر بیافرینم و پرندگانی دگر و گل ها و جنگلی تازه و

       دریایی تازه تر ؛  می خواهم قلبم شعله ای آبی و گیرا باشد و من در پرتو آن تا روز

       قیامت بسوزم و تو را تما شا کنم .

           هزاران  لاله   و   پروانه  ها ،  بیمار    عشقند     

                                 شب  و  چشم  من و مرغ  سحر ، بیدار  عشقند

            فرو زان محفل شمع و شب و اشک و ستاره       

                                   گمانم آن همه چون چشم من ، در کار عشقند

            خوشا   خار  ملامت  ،  بر  دل   بیمار  بلبل      

                                  خوشا  آنان  که مست از باده ی ، آزار عشقند

           غریبی و  غم  درد  فراق  و  سوز  و هجرت

                                 یقین  دارم که از شیرین ترین ، اسرار عشقند

            خاطره می نویسم :

                                به یاد بارانی ترین شب زندگی و

                      قاصدک ها را در لحظه های بهاری می بویم ؛

                      شب از کمین رخوت  فارغ است و من امشب

                                نوای خیا لم بوی عشق می دهد .

                      بر شاخ عمر ما گل فرصت شکفت و ریخت

                                             صد آ فرین به همت آنکس که چید و رفت

              غزل   دستان   خود را ،  سوی ذات  فرد  می گیرد          

                                                   خدا  دست  کسی را  که ،  دعایم  کرد   می گیرد

              برایم    سخت   سنگین   است  ،  هضم   اینکه  آیینه        

                                                    خیالش   از  نگاه   سنگ  ها   هم  درد  می گیرد

              غروب   آسمان   حزن  آور  و  غمناک  ،  تلخ   تلخ     

                                                    ولی  بدتر   زمانی  که  دل  یک  مرد   می گیرد

               همیشه  زجر  دشمن  شادی  آور نیست ، گاهی  هم     

                                                    دل  یک  گربه  با  مرگ  سگی  ولگرد  می گیرد

              چرا هر کس که یک آغوش  پر احساس  می خواهد  

                                                     همیشه  دست گرمش را دو دست سرد  می گیرد

              سخن  از  بی  وفایی  ها  که  می گویم  بدون  شک   

                                                     زبان   تا  عمق  مغز   استخوانم   درد  می گیرد

     کاش از اول می دانستم که ...

              بی  وفا  باشی ، وفایت   می کنند         با وفا  باشی ، جفایت  می کنند

              مهربانی گرچه آیینی خوش است        مهربان باشی ، رهایت می کنند

        دوست دارم گریستن را ،

                            در آستانه ی باغی که نرگس هایش بوی گیسوان تو را می دهند .

         شکستنی تر از آنم که سنگ برداری               و یا  به دست  خاطره ای دیر  بسپاری

         من و تو و غزلم ، سالهاست  زندانیم                در این اطاقک مرطوب ،چهار دیواری

         تمام آبی این آسمان برای شماست                و  من  گرفته  تر از ، مردمان سیگاری

         تویی که می روی از پیشم نمی دانم               چقدر از  من  و حال  دلم ، خبر داری

        گره  زدند  مرا ، مثل  عنکبوتی  پیر              به   تار حوصله ی ، روز های   تکراری

         مرا  بگیر و تماشا کن و سپس بشکن                همیشه  آیینه   پیدا  نمی کنی ، آری